Władcy obecnego PRL-u reszta to tylko milczenie milczy PO, milczy PiS, milczy prokuratura, policja, milczy ksiądz, milcząco spadają samoloty, milcząco się szuka, milczy naród Pamiętaj nieważne na kogo oddasz glos w tych wyborach ci ludzie i te organizacje podlegają mafi..

Dodaj komentarz

Wrzesień 24, 2011 - autor: costerin

 

KO/DI „MUST”- ANDRZEJ MARIAN OLECHOWSKI, syn Tadeusza, ur. 9 września 1949 w Krakowie, wiceminister w MWGzZ (1991-92), minister finansów (8.02. – 4.06.1992), minister spraw zagranicznych (1993 -13.01.1995), doradca ds. gospodarczych prezydenta Lecha Wałęsy (1992-93 i 1995); kandydat w wyborach prezydenckich 2000 roku. „Must” został zarejestrowany 4 listopada 1972 roku w Wydziale V – pion naukowo-techniczny – przemysł ciężki Departamentu I. Wywiad załatwił mu w 1973 roku pracę w sekretariacie Konferencji Narodów Zjednoczonych ds. Handlu i Rozwoju – UNCTAD w Genewie, gdzie był zatrudniony do 1978 roku. Po powrocie do Polski podjął pracę jako adiunkt w Instytucie Koniunktur i Cen, a po uzyskaniu stopnia doktora (1979) został kierownikiem Zakładu Analiz i Prognoz, gdzie zapisał się do „S”. 25 czerwca 1981 roku teczkę zarchiwizowano, nr mikrofilmu 1. J-7588, co prawdopodobnie wiązało się z powrotem do Polski.

W 1982 roku Olechowski znów wyjechał pracować do UNCTAD (1982-1984). Jego oficerem prowadzącym był Gromosław Czempiński, oficjalnie sekretarzem ambasady PRL (etat jawny) w Szwajcarii, później szef UOP (1993-1996). Olechowski był wtedy kontaktem operacyjnym Wydziału V – RFN Departamentu I. W czasie spełniania swoich zadań zagranicznych TW „MUST” został wypożyczony II Departamentowi czyli kontrwywiadowi. Następnie przeniósł się do Banku Światowego w Waszyngtonie (1985-1987). Po powrocie do kraju Olechowski został dyrektorem departamentu w Ministerstwie Współpracy Gospodarczej z Zagranicą w rządzie Rakowskiego oraz I. Wiceprezesem NBP, od 1991 roku, gdy już odszedł z NBP, został prezesem Rady Nadzorczej Banku Handlowego S.A.

KO/D1 „MUST” razem z TW „Wiktorem”, znanym jako Lech Falandysz, założyli „Ruch Stu” (marzec 1996), który wszedł w skład AWS. „Must” był jednym z założycieli Platformy Obywatelskiej jako ruchu (styczeń 2001), przewodniczącym Rady Programowej Platformy Obywatelskiej.

„Must” był udziałowcem głównego banku nomenklatury – BIGu, cieszył się poparciem BCC i Polskiej Konfederacji Przedsiębiorców, był przewodniczącym Rady Nadzorczej Banku Handlowego w Warszawie SA (1991-96 i 1998-2000), członkiem Rad Nadzorczych: EXBUD, Philips Lighting Polska, Bank Rolno-Przemysłowy, Bank Turystyki (Bank Wschodnio-Europejski), Czytelnik, LOT, Polish-American Enterprise Fund, ABB Polska, Atlantis, PGF, Central Europe Trust Polska, PKO/Handlowy PTE, Europejski Fundusz Hipoteczny; członek komitetów doradczych: Goldman Sachs, Creditanstalt, Banca Nazionale del Lavoro, International Finance Corporation, The Newmarket.

 

 

4) MIECZYSŁAW WACHOWSKI, ur. 1950 roku w Bydgoszczy, podsekretarz stanu (1991-1995)po ukończeniu podstawówki trafił do Technikum Elektryczno-Mechanicznego w Bydgoszczy, gdzie chodził do jednej klasy z Andrzejem Drzycimskim, późniejszym rzecznikiem prasowym Lecha Wałęsy, wstąpił do Związku Młodzieży Socjalistycznej, następnie rozpoczął naukę w Wyższej Szkole Morskiej w Gdyni (1970). Nie ukonczył jej jednak i po 2 latach studiów, przerywał je. Mimo nieuregulowanego stosunku do służby wojskowej, nie został powołany do wojska, ale we wszystkich kwestionariuszach osobowych podaje stopień szeregowca. W ciągu trzech lat po przerwaniu studiów, nie był niepokojony przez wojsko, a w 1975 został przeniesiony do rezerwy ze stopniem podchorążego marynarki bez odbycia służby wojskowej.

Według Ingi Rosińskieji Piotra Rabieja, Wachowski nawiązał kontakty z WSW w WSM (1970); był jednym z pierwszych dwunastu zwerbowanych w tym okresie studentów (później 30-35). Zgodę na współpracę wyraził w indywidualnej rozmowie z oficerem obiektowym, donosił gdy pracował na praktyce w Wydziale Mechanicznym Gdyńskiej Stoczni Remontowej (1970), w połowie 1972 roku przeszedł z Wojskowej Służby Wewnętrznej do SB KWMO w Gdańsku. Według Jarosława Kaczyńskiego Wachowski brał udział w dyplomowym kursie oficerskim Akademii Spraw Wewnętrznych w Świdrze koło Otwocka (21 stycznia – 2 sierpnia 1975), ale do zdjęcia z kursu, na którym rozpoznanio Wachowskiego przyznał się komendant policji w Lublinie, Arnold Superczyński. Wachowski był Świdrze i kontaktował się z uczestnikami kursu. Przebywał tam jednak w innym niż reszta kursantów charakterze. Szkolono go wówczas jako „nielegała”, kandydata na niejawny etat.

Wachowski przyłączył się do opozycji (służbowo?) i rozwoził nakład pisma „Bratniack” swoją taksówką, zaprzyjaźnił się z Jerzym Milewskim – TW „Franciszek”. We wrześniu 1980 roku Wałęsa zatrudnił go w „S” jako szofera, a następnie asystenta (początek 1981). Jacek Kuroń, który w 1981 r. na podstawie tej samej wiedzy co dziś opowiadał, że Wachowski jest ochroniarzem Wałęsy przydzielonym mu przez Kiszczaka, po 1989 roku twierdził, że wszelkie kontrowersje wokół Wachowskiego biorą się z tego, że „szofer został podsekretarzem stanu”.

Według publikacji w brytyjskim „Spektatorze”, zachodnie służby specjalne wiedzą, że Wachowski od kilku lat jest agentem KGB. W czasie tzw. puczu Janajewa Wachowski dał Wałęsie do podpisu wiernopoddańczą depesze do zamachowców. W 2005 roku wszczęto śledztwo w sprawie przemytu kokainy z Ameryki Płd., w którym podejrzanym jest Wachowski.

 

KO/ID„BELCH” – MAREK BELKA, ur. 1952, premier (maj 2004 – 2005),wicepremier i minister finansów w rządzie Włodzimierza Cimoszewicza (luty – październik 1997), szef zespołu doradców ekonomicznych prezydenta (styczeń 1998 – 2001), wicepremier i minister finansów w rządzie Leszka Millera ( listopad 2001 – 2 lipca 2002), podał się do dymisji gdy w czerwcu Trybunał Konstytucyjny uniemożliwił wyłączenie z lustracji współpracowników Departamentu I, a RIP otrzymał od Siemiątkowskiego teczkę Belki-„Belcha”. Od czerwca 2003 pracował w Iraku, najpierw kierował tam Radą Koordynacji Międzynarodowej, a od 1 listopada był dyrektorem polityki gospodarczej w Tymczasowych Władzach Koalicyjnych.

Belka został zwerbowany (10 września 1984) przez ppor. W. Oryńskiego, inspektora Wydz. VIII Departamentu I (1984-1985), miał pseudonim „Nawal”. Ppor. A. Kosiorowski rozmawiał z Belką 11 września 1984 r. Po wyjeździe do USA Belka jako Kontakt operacyjny „Belch” pracował dla I Departamentu (wywiadu), Wydziału VIII – pion naukowo-techniczny – rozpracowywanie organizacji finansowych i gospodarczych. Po powrocie ppor. Oryński wnioskował o przekazanie teczki K-o „Belch” do archiwum z powodu nieprzydatności do dalszej współpracy.

Belka pracował naukowo w Katedrze Ekonomii Uniwersytetu Łódzkiego w latach 1973-96; gdzie uzyskał doktorat (1978), habilitację (1986), tytuł profesor UŁ (1994), następnie w Instytucie Nauk Ekonomicznych PAN w Warszawie, którego był dyrektorem (1986-1997).

W 2004 r. ówczesny Rzecznik Bogusław Nizieński wszczął postępowanie wyjaśniające wobec Belki i odebrał jego wyjaśnienia. W kwietniu 2005 r. nowy RIP Włodzimierz Olszewski zawiadomił premiera, że w związku z brakiem podstaw odstąpił od złożenia do Sądu Lustracyjnego wniosku o wszczęcie postępowania lustracyjnego.

 

 

GEN. MAREK DUKACZEWSKI, syn Zdzisława, urodzony 9 kwietnia 1952 roku w Ciechanowie, zamieszkały w Warszawie, podsekretarz stanu w Kancelarii Prezydenta RP – zastępca szefa BBN. Nieoficjalny łącznik z WSI (1997-2001), oświadczył, że pełnili służbę w organach bezpieczeństwa państwa. Marek Dukaczewski był oficerem wywiadu WSW, do 1997 roku był głównym specjalistą w Wojskowych Służbach Informacyjnych (WSI), ukończył Wydział Cybernetyki Wojskowej Akademii Technicznej i podyplomowe studium służby zagranicznej przy Państwowym Instytucie Spraw Międzynarodowych. W stanie wojennym był oficerem wywiadu w waszyngtońskiej rezydenturze. W latach osiemdziesiątych koordynował działania siatki szpiegowskiej w Izraelu, następnie był głównym specjalistą w WSI (1992 – 1997). Od 2001 roku szef WSI.

 

GENERALNY INSPEKTOR CELNY 
Inspektor ANDRZEJ ANKLEWICZ, ur. 1953, szef Generalnego Inspektoratu Celnego, na miejsce wyrzuconego za walkę z mafią Witolda Marczuka (2001 – 2003), w MSW od 1976 roku, były funkcjonariusz Sekcji II Wydziału III-2 KSMO/SUSW, szefem Zespołu Analiz, od 7 marca 1977 po rok 1989 prowadził SOR „Graf” (Zbigniew i Zofia Romszewscy), uzyskał stopień generała, od 1990 w UOP, wicedyrektor gabinetu Andrzeja Milczanowskiego (1992-1995), kierował zespołem doradców premiera Józefa Oleksego (1995), wiceminister spraw wewnętrznych i kandydat na szefa UOP (1996), komendant Straży Granicznej (stycznia do listopada 1997), doradca Zbigniewa Wróbla ds. bezpieczeństwa/dyrektor ds. bezpieczeństwa i kontroli Orlenu (2004), członek Instytutu Przetrwania Specsłużb (prezes Tadeusz Iwiński).

KOMENDANT GŁÓWNY STRAŻY GRANICZNEJ

OFICER SB – ANDRZEJ ANKLEWICZ, komendant (styczeń – listopad 1997).

 

 

Jedynie restytucja państwa Polskiego jest w stanie odzyskać Polskę z rak tej krwawej mafi.

 

 

 

 

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Dołącz do 299 obserwujących.

Wrzesień 2011
Pon T Śr T Pt S S
« Maj   Paźdź »
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
2627282930  
%d bloggers like this: